Warsztaty Teatru Cienia w Kołbaczu/ wideo/Shadow Puppetry workshop in Kołbacz, Poland

Krótka wideo-relacja z warsztatów teatru cienia w Kołbaczu w październiku 2011. O samych warsztatach więcej tutaj.
A short video from shadow puppetry workshop in Kołbacz. More about the workshop here....in polish:) If someone will be interested to know more and couldn t understand my native languege, please post a comment or write an email.:):):)

"Czapla, ryby i rak" I.Krasiński etiuda teatru cienia/ Shadow puppetry ilustrating polish poems for children

Czapla stara, jak to bywa,
Trochę ślepa, trochę krzywa,
Gdy już ryb łowić nie mogła,
Na taki się koncept wmogła.
Rzekła rybom: "Wy nie wiecie,
A tu o was idzie przecie".
Więc wiedziec chciały,
Czego się obawiać miały.
"Wczora
Z wieczora
Wysłuchałam, jak rybacy
Rozmawiali: wiele pracy
Łowić wędką lub więcierzem;
Spuśćmy staw, wszystkie zabierzem,
Nie będą mieć otuchy,
Skoro staw będzie suchy."

Ryby w płacz, a czapla na to:
"Boleję nad waszą stratą,
Lecz można temu zaradzić,
I gdzie indziej was osadzić;
Jest tu drugi staw blisko,
Tam obierzecie siedlisko,
Chociaż pierwszy wysuszą,
Z drugiego was nie ruszą".
"Więc nas przenieś!" - rzekły ryby:
Wzdrygnęłą się czapla niby;
Dała się na koniec użyć,
Zaczęłą służyć.

Brała jedną po drugiej w pysk, niby nieść mając,
I tak pomału zjadając.
Zachciało się na koniec skosztować i raki.
Jeden z nich widząc, iż go czapla niesie w krzaki,
Postrzegł zdradę, o zemstę się zaraz pokusił.
Tak dobrze za kark ujął, iz czaplę udusił.
Padła nieżywa:
Tak zdrajcom bywa.

EL MUNDO- 60x90 cm ceramic mural

This is the project that  I have been working on for the last few months.It was commisioned by a friend of mine who is a globetrotter and alpinist, but lately can' t travel too much.
I  made the first attempt to that piece in July, but didn t put much heart into it and eventually didn t like the final result.
Later in December, I decided to come back to it again. And I did...but the "clay choice" wasn't great, in fact it was wrong. My piece cracked in 3 places during the firing, so I had to start again.
A great learning curve and good way to learn more of geography:)
Here is "El Mundo"...por fin-hecho:)

ABC Wisława Szymborska

Nigdy już się nie dowiem,

co myślał o mnie A.

Czy B. do końca mi nie wybaczyła.

Dlaczego C. udawał, że wszystko w porządku.

Jaki był udział D. w milczeniu E.

Czego F. oczekiwał, jeśli oczekiwał.

Czemu G. zapomniała, choć dobrze wiedziała.

Co H. miał do ukrycia.

Co I. chciala dodać.

Czy fakt, że byłam obok

miał jakiekolwiek znaczenie

dla J. dla K. I reszty alfabetu.

Wisława Szymborska "Trochę o duszy"

"Duszę się miewa

Nikt nie ma jej bez przerwy

i na zawsze.

Dzień za dniem,

rok za rokiem

może bez niej minąć.

Czasem tylko w zachwytach

i lękach dzieciństwa

zagnieżdża się na dłużej.

Czasem tylko w zdziwieniu,

że jesteśmy starzy.

Rzadko nam asystuje

podczas zajęć żmudnych,

jak przesuwanie mebli,

dźwiganie walizek,

Czy przemierzanie drogi w ciasnych butach.

Przy wypełnianiu ankiet

i siekaniu mięsa

z reguły ma wychodne.

Na tysiąc naszych rozmów

uczestniczy w jednej,

a i to niekoniecznie,

bo woli milczenie.

Kiedy ciało zaczyna nas boleć i boleć,

cichcem schodzi z dyżuru.

Jest wybredna:

niechętnie widzi nas w tłumie

mierzi ją nasza walka o byle przewagę

i terkot interesów.

Radość i smutek

to nie są dla niej dwa różne uczucia.

Tylko w ich połączeniu

jest przy nas obecna.

Możemy na nią liczyć,

kiedy niczego nie jesteśmy pewni,

a wszystkiego ciekawi.

Z przedmiotów materialnych

lubi zegary z wahadłem

i lustra, które pracują gorliwie,

nawet gdy nikt nie patrzy.

Nie mówi skąd przybywa

i kiedy znów nam zniknie,

ale wyraźnie czeka na takie pytania.

Wygląda na to,

że tak jak ona nam,

również i my

jesteśmy jej na coś potrzebni."

"Milczenie roślin", Kraków 2011.

Kot w pustym mieszkaniu Wisława Szymborska

Kot w pustym mieszkaniu Wisława Szymborska
„Umrzeć – tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.
Coś sie tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.
Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.
Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
O żadnych skoków pisków na początek.„